Huisje, Boompje, Beestje is een eerbetoon aan de vrouw die haar eigen fundamenten bouwt, vaak op grond die door andere onvruchtbaar werd verklaard. Het is een erkenning dat het mooiste leven vaak bestaat uit de meest complexe scherven.

 

Vrouw-zijn is vaak een dans met onzichtbare lasten. Het is het leed dat zich nestelt in de voegen van het huis:

De stille opoffering: Jezelf wegcijferen om de harmonie te bewaren.

 

De fysieke herinnering: De littekens van het baren, het verlies of de cyclische pijn die maandelijks terugkeert.

 

De emotionele arbeid: Het dragen van de zorgen van andere., terwijl je je eigen tranen binnenshuis houdt.

 

Maar waar pijn is, groeit ook een ongekende kracht. In dit kunstwerk vier ik de veerkracht die een vrouw transformeert.

 

Onvoorwaardelijke zachtheid: De kracht om te blijven beminnen, zelfs als de muren barsten.

 

Het scheppende vermogen: Niet alleen het leven schenken, maar ook een thuis weven uit chaos.

 

Verbinding: De diepe, wortelachtige band met natuur en de generaties vrouwen die ons voorgingen.